G´day mates,

Hier weer een verhaaltje van ons.
We zijn vanaf het vorige berichtje weer een heel eind verder gereisd.
We zijn nu in South Australia, in Flinders Ranges National Park, dushet grootste deelOutback hebben we alweer gehad. We hebben veel mooie dingen gezien, maar ook veel ´niks´ gezien.

In het noorden was het erg mooi en erg warm/heet. Rond de stad Darwin hebben we een aantal National Parks bezocht. Ze waren allemaal heel verschillend, wat we vooraf niet echt verwacht hadden. Mooie watervallen met afgelegen waterholes waar je in kon zwemmen (als er geen krokodillen zaten), mooie landschappen, aboriginalpaintings enzovoorts.

Toen we dat gezien hadden, gingen we de lange weg richting het zuiden op: de Stuart Highway. Dit is de enige harde weg die dwars door het midden van Australie loopt, dus verdwalen is onmogelijk. Wel hadden we pech met de banden. We hadden een lekke band, net voor Alice Springs (midden), maar we hadden een resrveband dus geen probleem. Toch bleek de reserveband niet helemaal goed te zijn, dus hebben we die laten maken en een andere reserveband gekocht. In Alice Springs hadden we Dallas en Katie nog getroffen (van ons werkadres), zij kwamen met de 2 vrachtwagens naar een truckshow, toch wel toevallig. Hierna gingen we naar Ayers Rock, the Olgas en Kings Canyon. Dit was erg mooi (zie foto's). Hier zie je overal plaatjes van deze plaatsen dus je weet al wat je gaat zien, maar het was toch wel echt apart en mooi. De eerste dag dat we hier aankwamen was het erg nat en het regende, dit verwachtte we niet midden in de woestijn, maar dit zorgde ook voor mooie plaatjes. We hadden een paar wandelingen gemaakt en zonsondergang en zonsopgang gekeken omdat je dan de kleur van de steen heel snel ziet veranderen. Vooral Ayers Rock werd helder rood net voor zonsondergang, heel apart. Een van de gekste dingen eraan is dat het zo'n grote, hoge steen is die helemaal in het niets ligt. Je ziet hem al van verren. Tot aan Kings Canyon ging het goed, maar toen we daar weggingen kregen we weer een lekke band (die we hadden laten maken), toen we onze nieuwe reserveband erop legden zagen we dat er een scheur in zat. Daar hadden ze dus maar mooi geld aan verdiend... Die tweede lekke band was op zich nog niet zo'n ramp, maar we zaten wel bijna 1000 km van de volgende plaats af waar ze nieuwe banden hadden en waar we dus heen moesten met een hele slechte band, zonder reserveband. Maar we hebben het gehaald. Dit was alleen niet zo'n relaxt stukje rijden. Elke hobbel leek wel een lekke band...

Toen we vanuit daar nog verder richting het zuiden reden, kwamen we erachter dat er daar nog veel meer 'niks' te zien is dan dat we ondertussen al gewend waren. Een heel stuk (een paar honderd kilometer) stonden er niet eens struikjes of bomen langs de weg. Op dit stuk was ook geen zand, alleen maar stenen ondergrond en erg plat. Ergens in dit stuk lag een mijnersdorpje waarin wel een paar bomen stonden. Deze bleken allemaal met de hand geplant in een stuk uitgehakte steen en moeten allemaal handmatig water gegeven worden. Heel raar. Maar we zitten nu weer in een erg mooi, groen en gigantisch groot park, met een kampvuurtje erbij, dat heeft toch zeker ook wel wat.

Het loopt nu voor ons wel op een einde allemaal, nog maar 1800 kilometer te gaan, de auto staat al te koop, dus we zullen zien hoe dat gaat.

We houden jullie op de hoogte.

Cheers, Martijn en Laurien