Laatste dag :'(

Hoi allemaal,

Daar zitten we dan, onze laatste ochtend op onze hotelkamer in Bali, onze tassen in te pakken. Eigenlijk willen we nog niet naar huis, maar toch kijken we ernaar uit. Het voelt echt raar!

Onze laatste weken in Australie waren we weer goed doorgekomen. De auto was binnen 2 dagen verkocht, zo snel dat we het bijna niet beseften. We besloten de laatste weken terug te gaan naar Alan en Jean, ons vertrouwde plekje waar we weer gingen wwoofen. En ook hier was het ondertussen weer heerlijk weer geworden (lente). We hebben er weer een superleuke tijd gehad, maar ook daar moesten we afscheid gaan nemen. Het was tijd om het vliegtuig in te stappen, ons eerste kleine stapje richting huis, Bali.

Een heel verschil met Australie natuurlijk, maar heerlijk voor een vakantie om het jaar mee af te sluiten. Wat een luxe! Een erg mooi eiland,  zeker de moeite waard. De tijd hier vloog ook weer voorbij.

Nog even ontbijten, nog wat rondhangen en dan naar huis....
En dan zien we jullie allemaal binnenkort weer.

Tot snel!

X

4 reacties | reageer

The outback

G´day mates,

Hier weer een verhaaltje van ons.
We zijn vanaf het vorige berichtje weer een heel eind verder gereisd.
We zijn nu in South Australia, in Flinders Ranges National Park, dus het grootste deel Outback hebben we alweer gehad. We hebben veel mooie dingen gezien, maar ook veel ´niks´ gezien.

In het noorden was het erg mooi en erg warm/heet. Rond de stad Darwin hebben we een aantal National Parks bezocht. Ze waren allemaal heel verschillend, wat we vooraf niet echt verwacht hadden. Mooie watervallen met afgelegen waterholes waar je in kon zwemmen (als er geen krokodillen zaten), mooie landschappen, aboriginalpaintings enzovoorts.

Toen we dat gezien hadden, gingen we de lange weg richting het zuiden op: de Stuart Highway. Dit is de enige harde weg die dwars door het midden van Australie loopt, dus verdwalen is onmogelijk. Wel hadden we pech met de banden. We hadden een lekke band, net voor Alice Springs (midden), maar we hadden een resrveband dus geen probleem. Toch bleek de reserveband niet helemaal goed te zijn, dus hebben we die laten maken en een andere reserveband gekocht. In Alice Springs hadden we Dallas en Katie nog getroffen (van ons werkadres), zij kwamen met de 2 vrachtwagens naar een truckshow, toch wel toevallig. Hierna gingen we naar Ayers Rock, the Olgas en Kings Canyon. Dit was erg mooi (zie foto's). Hier zie je overal plaatjes van deze plaatsen dus je weet al wat je gaat zien, maar het was toch wel echt apart en mooi. De eerste dag dat we hier aankwamen was het erg nat en het regende, dit verwachtte we niet midden in de woestijn, maar dit zorgde ook voor mooie plaatjes. We hadden een paar wandelingen gemaakt en zonsondergang en zonsopgang gekeken omdat je dan de kleur van de steen heel snel ziet veranderen. Vooral Ayers Rock werd helder rood net voor zonsondergang, heel apart. Een van de gekste dingen eraan is dat het zo'n grote, hoge steen is die helemaal in het niets ligt. Je ziet hem al van verren. Tot aan Kings Canyon ging het goed, maar toen we daar weggingen kregen we weer een lekke band (die we hadden laten maken), toen we onze nieuwe reserveband erop legden zagen we dat er een scheur in zat. Daar hadden ze dus maar mooi geld aan verdiend... Die tweede lekke band was op zich nog niet zo'n ramp, maar we zaten wel bijna 1000 km van de volgende plaats af waar ze nieuwe banden hadden en waar we dus heen moesten met een hele slechte band, zonder reserveband. Maar we hebben het gehaald. Dit was alleen niet zo'n relaxt stukje rijden. Elke hobbel leek wel een lekke band...

Toen we vanuit daar nog verder richting het zuiden reden, kwamen we erachter dat er daar nog veel meer 'niks' te zien is dan dat we ondertussen al gewend waren. Een heel stuk (een paar honderd kilometer) stonden er niet eens struikjes of bomen langs de weg. Op dit stuk was ook geen zand, alleen maar stenen ondergrond en erg plat. Ergens in dit stuk lag een mijnersdorpje waarin wel een paar bomen stonden. Deze bleken allemaal met de hand geplant in een stuk uitgehakte steen en moeten allemaal handmatig water gegeven worden. Heel raar. Maar we zitten nu weer in een erg mooi, groen en gigantisch groot park, met een kampvuurtje erbij, dat heeft toch zeker ook wel wat.

Het loopt nu voor ons wel op een einde allemaal, nog maar 1800 kilometer te gaan, de auto staat al te koop, dus we zullen zien hoe dat gaat.

We houden jullie op de hoogte.

Cheers, Martijn en Laurien

3 reacties | reageer

Oostkust en eerste stukje outback

Hoi allemaal,

Hier weer een verhaaltje, omdat het alweer zo lang geleden is dat we iets van ons hebben laten horen (en voor uitleg bij de foto's).
Druk druk druk zullen we maar zeggen...

We hebben alweer een lange weg afgelegd en veel leuke en mooie dingen gedaan.
Nadat we 2 juli onze laatste werkdag erop hadden zitten en afscheid hadden genomen van de mensen daar, zijn we de dag erop eerst Martine op gaan halen van het treinstation en zijn we meteen aan onze reis begonnen. Martine had haar stage in Sydney er alweer opzitten. Ons doel was om uiterlijk op 29 juli in Cairns te zijn, en dat hebben we gehaald. Hoe noordelijker we kwamen, hoe warmer het werd. En dit was maar goed ook, want we hadden wel genoeg van het winterse weer rond Sydney. Voor de kou kwamen we uiteindelijk niet naar Australie.

Er was een heleboel te doen aan de Oostkust en echt een stuk bewoonder dan het grootste deel van het zuiden van Australie.
Een van de eerste mooie dingen die we gezien hebben zijn walvissen. Omdat we midden in het walvisseizoen zaten gingen we met een boot mee 'whalewatchen'. We verwachtten er vooraf niet al te veel van maar we hebben er veel gezien en ze gaven een hele show weg voor de boot. Echt mooi om te zien. Al gauw daarna kwam Fraser Island, het grootste zandeiland ter wereld. Er zijn geen verharde wegen op het eiland dus hadden we voor 3 dagen een four wheel drive landcruiser gehuurd waarmee we met de ferry het eiland op konden. Dus hebben we daar drie dagen over het strand en door de bossen heen gescheurd. Echt een hoogtepunt!

Kort daarna kwamen we bij de Whitsunday Islands. Daar zijn we 2 dagen met een zeilboot meegeweest en daarop hebben we ook overnacht. Supermooie natuur, een gezellige groep mensen en we hadden ook nog eens geluk met het weer, want het bleek daar nogal veel te regenen in de winter.

Met nog meer tussenstops en mooie dingen kwamen we in Cairns aan waar we na een paar dagen Martine op het vliegveld hadden afgezet. We hebben een gezellige tijd gehad samen.

Die dag erna begon onze duikcursus! Wow, wat was dat gaaf. De eerste twee dagen waren gevuld met theorie (+huiswerk!) en zwembadtraining (even doorzetten). Toen we onze theorie binnen hadden, gingen we de dag erna met een klein bootje naar de grote boot op de Great Barrier Reef waarop we nog vier dagen zouden doorbrengen. De eerste keer echt duiken vonden we al meteen super dus dat beloofde wat. We hebben in totaal 13 duiken gemaakt en ons open water en advanced brevet gehaald. Daarna hadden we nog tijd om zelf te duiken. Echt mooie dingen daar, we hebben echt vanalles gezien inclusief schildpadden en haaien. Dit gaan we zeker vaker doen! Toen we de boot af kwamen deinsden we nog wel een paar dagen na.

We zijn nu alweer een paar dagen aan het reizen in de richting van Darwin. We zitten nu in Mount Isa in de outback. Het is wel weer wennen om zoveel niks om je heen te zien. Hier liggen de dorpjes weer honderden kilometers uit elkaar, je kunt je het niet voorstellen zonder dat je er geweest bent. Ook hangen er hier weer een heleboel aboriginals rond. Raar volkje is dat. Toch heeft het echt iets speciaals, het echte Australie.

Helaas begint het nu wel op zijn einde te raken. Nog maar 7,5 week Australie, maar we hebben nog een heleboel kilometers te gaan is het plan. Het plan: Darwin (midden-noord), Alice Springs (centraal-midden) en dan weer terug naar Sydney. Om je te kunnen inbeelden, dit is nu nog zo'n 7500 kilometer. En dan zit het er helaas alweer op, maar wij gaan er nog even van genieten.

Na Australie staat Bali nog op de planning voor 10 dagen en dan zullen we als het goed is 11 oktober weer in Nederland zijn. Maar we zullen jullie nog op de hoogte houden.

Groetjes van ons!

5 reacties | reageer

Plannen

Hoi mensen thuis,

Bedankt weer voor jullie leuke reacties!
Hoe gaat ie daar in het inmiddels warmere Nederland?
Op vele verzoek weer een verhaaltje van ons, al is er hier niet zo veel veranderd de laatste weken. Thuis gebeurt er naar ons idee de laatste tijd veel meer: we hebben namelijk een nichtje bijgekregen: Koosje! (zie foto, voor de mensen die het niet weten: dit is van de zus van Martijn) Ook gaan er allemaal mensen huizen kopen en verbouwen en worden nog meer baby's verwacht de komende tijd! Poeh, wat zal het anders zijn als we thuis komen!

Maar goed, we hebben nog een hoop plannen hier, voordat dat zover is.
We zijn nu nog aan het werk in Mangrove Mountain, wat voor ons al bijna als thuis voelt na al die weken. We slapen nog steeds in ons campertje wat sommige mensen hier niet kunnen begrijpen omdat het 'freezing cold' is volgens hen. Het is hier nu winter, maar dat is echt niet te vergelijken met de winters in Nederland. Om je te kunnen inbeelden: we hebben wel een lange broek aan en een vest is wel nodig, vooral 's ochtends en 's avonds, maar het is hier overdag nog steeds rond de 20 graden. Onze collega's komen met een muts op en handschoenen aan (in de auto!) hier 's ochtends. Ze hadden ons een tijdje geleden (voordat het zo 'freezing cold' was) al gewaarschuwd, dat het zó koud kon worden dat het gras er wit uit zou zien 's ochtends en dat er zelfs ijs op de ruit van onze auto kon zitten, want dat hadden ze ooit gezien, haha!! Alsof wij dat nog nooit meegemaakt hebben...... Tot nu toe hebben we het hier nog niet meegemaakt en de winter in toch al in volle gang.

We hebben het hier op het werk eigenlijk best naar onze zin, maar we zullen ook weer blij zijn dat we over een kleine 2 weken weer verder zullen gaan reizen. Deze keer met Martine erbij. Haar stage in Sydney eindigd 2 juli en ze heeft nog een maand over om te kunnen reizen. Dus dit komt mooi uit! We zullen eerst de oostkust af gaan reizen waar weer allerlei dingen te zien en te doen zijn. Waarschijnlijk zullen we Martine dan in Cairns op het vliegtuig zetten. Onze plannen zijn dan om in Cairns ons duikbrevet te gaan halen, daar kijken we nu al naar uit! Wat en hoe we het precies verder gaan doen, zien we daar wel weer.

Dus allemaal mooie dingen weer in het vooruitzicht hier, maar er zijn echt wel een paar kleine dingentjes die we af en toe eens missen van Nederland hoor, zoals: kroketten en frikandellen, fietsen (zouden we dat nog kunnen?) en jullie natuurlijk ;-), maar ook zonder al deze vertrouwde dingen houden wij het wel vol, dus dat gaat ons de komende maandjes ook nog wel lukken!

See ya!

Martijn en Laurien

5 reacties | reageer

Naar Perth en terug

Hi mates!

Alwéér een maandje verder, en al ruim 13.000 km op onze teller.

Zoals bekend hadden we na ons vorige verhaal de bewoonde wereld voor een aantal dagen verlaten. We gingen de ´Nullarbor´ op. Zo noemen ze de lange (en tegelijkertijd de enige) weg richting Perth. En dat hebben we geweten ook! Op de kaart lijkt het of er om de +/- 100 km een dorpje aan ligt, maar dit bleken alleen (héle dure) tankstations te zijn met af en toe een campingplaats erbij. Wat er verder te zien is zie je op de foto's, vrijwel niks. Af en toe veranderde het landschap een klein beetje van geen bomen tot enkele bomen, maar het bleef erg droog. Wel kwam er tijdens het kamperen een moederkangoeroe met baby uit onze prullenbak eten. Ondanks het vooral vele niks vonden wij het een hele ervaring om deze weg af te leggen. Dit zie je niet in Nederland/Europa. Als je op 'kaart' klikt rechtsboven op de site en je zoomt helemaal uit tot je Australie ziet, kun je onze afgelegde route zien.

Net vóór en na deze lange weg waren erg veel mooie plekjes te vinden, na over ver afgelegen wegen en grindpaden te hebben gereden. Soms leek het of het op niets uitkwam maar dan opeens kwam je in een paradijsje aan zee terecht waar we konden camperen.

Toen we eenmaal in de buurt van Perth kwamen gingen we alvast wat rondbellen voor werk, dit bleek nog niet mee te vallen. Er werd ons zelfs geadviseerd om weg te gaan uit West Australie als we wilden gaan werken. Maar goed, eerst gingen we nog langs bij de familie Kennis. Dit is een oom van een oom van Martijn. Jaja, zo ken je heel wat mensen. We hebben hier 5 nachten in een woonwijk op een voortuingrasveldje overnacht. Toen de familie wist dat we werk zochten hebben zo ons allemaal meegeholpen, iedereen kende nog wel iemand die misschien iets voor ons had. Maar dit kwam helaas ook op niks uit. Verder reizen naar het noorden zou ook niks opleveren dus zagen we eigenlijk als enige optie: teruggaan naar ons vorige werkadres in het oosten. We konden terugkomen. Dus moesten we die lange weg terug. En die hele weg terug (4000km) hebben we in 4 dagen afgelegd. Dit was vrij veel omdat je hier niet in het donker kan rijden vanwege de vele kangoeroes die dan de weg op gaan en je auto kunnen verwoesten. De ouders van Martijn waren op dat moment nog net hier in Australie met hun gehuurde camper dus die hebben we ook nog even opgezocht omdat dit toch op onze weg lag.

2 Dagen daarna waren we weer aan het werk. Pap en Mam Driessen zouden de week erop alweer komen. Eerst was het het plan dat ze ons in West Australie zouden komen opzoeken op het einde van hun 5 weken vakantie, maar nu we toch aan de andere kant zaten was het handiger om ze in Sydney te treffen. Martine kwam een dag later. Ze gaat in Sydney stagelopen voor een aantal maanden. Erg leuk dat we haar ook nog zagen, want dit was eigenlijk niet te doen (als we aan de andere kant van het land zouden zitten). Dus waren we met het hele gezin bij elkaar aan de andere kant van de wereld. We hebben samen een weekje in Sydney gezeten. Erg leuk! Op het einde van ons gezamelijke weekje gingen pap en mam hun camper ophalen waarmee we samen nog naar 'ons werk' zijn gereden. Het rijden viel nog niet mee voor hun. Het stuur aan de verkeerde kant, links rijden en dan ook nog eens het eerst stuk midden door de drukke stad. Maar het is goedgekomen. Nadat ze hier bij onze baas nog uitgebreid mee gegeten hadden en een nachtje hebben overnacht, waren ze hun eigen reis begonnen richting Cairns (noord). Martine komt komende vrijdag een weekendje logeren. Familiebezoekjes in overvloed de laatste tijd!

We willen hier nu nog één of twee maandjes blijven werken om dan richting het noorden te kunnen reizen.

Jullie horen wel weer van ons!

Martijn en Laurien

P.s. Martine houdt ook een website bij: martinedriessen.waarbenjij.nu

7 reacties | reageer

De eerste 5000 km's

Hoi allemaal,

Als eerste vrolijk pasen iedereen!

Wat vliegt de tijd, het is alweer april, dus alweer ruim 5 maanden van huis! We hebben even niks van ons laten horen, maar dat komt omdat we het zo druk hadden ;) Hoe gaat het verder in Nederland? Wij horen nog steeds graag nieuwtjes!

Vanaf het laatste berichtje van ons op de site hebben we alweer heel wat gezien en meegemaakt. In totaal hebben we 4 weekjes gewerkt op de seedlingfarm. Het belangrijkste was natuurlijk dat er geld binnen kwam, maar daarbij was het ook echt wel gezellig bij die mensen. Martijn had er nog een ongelukje gehad met een stuk scherp ijzer dat naar beneden kwam vallen in zijn arm. 7 Hechtingen erin, maar dat is intussen ook alweer bijna genezen.

Dus gezond en wel vertrokken we richting het zuiden. Daar hebben we nog een tussenstop gemaakt bij de familie Kuijpers, oorspronkelijk uit Someren, waar we twee nachtjes geslapen hebben. Aangezien we de familie niet persoonlijk kenden, werden we met open armen ontvangen. Erg leuk!

Op 25 maart zijn we aangekomen in Melbourne waar we 's avonds (schoon)pa en ma van Horssen op zijn gaan ophalen van het vliegveld. Wat waren ze blij ons te zien ;)

Om ze even bij te laten komen van de reis hadden we een luxe cabine op een holidaypark geboekt voor drie nachtjes bij Melbourne. Op zich een leuke stad maar niet zo leuk als Sydney vonden wij. Na die drie nachtjes ging het avontuur echt beginnen, vooral voor het bezoek, omdat ze nu in ons campertje moesten gaan slapen (en wij in een tentje). Natuurlijk regende het de eerste avond en nacht al flink zodat het allemaal even echt primitief was, wat sommigen onder ons nog niet gewend waren...

Maar gelukkig kwam het allemaal goed, de rest van de week scheen de zon en was het superweer (alleen 's avonds was het fris, zie foto's). We hebben samen de Great Ocean Road gereden, dit was erg mooi. Een paar honderd kilometer langs de kust met blauwe zee, hoge golven, mooie rotsen en de twaalf apostelen. Van daaruit zijn we doorgereden naar Adelaide, dit alles met campings tussendoor natuurlijk. Nadat we daar nog een dagje hadden 'rondgeslenterd', is ons bezoek gisterenavond alweer vertrokken richting Darwin. We hebben het erg leuk gehad en weer bijgepraat, maar wat is het lekker rustig nu! ;) Vanmorgen zijn we vertrokken uit Adelaide in de richting van Perth en daardoor gaan we binnenkort de bewoonde wereld voor een paar dagen verlaten. We hebben nog geen problemen gehad met ons busje dus we hebben er alle vertrouwen in!

Best wishes,

Martijn en Laurien

12 reacties | reageer

Missies geslaagd!

Hoi allemaal,

Hoe gaat het met jullie? Hier gaat nog steeds alles goed.

Zoals jullie misschien al op de foto's gezien hadden, we hebben een campertje gekocht! Een Toyota Hiace (voor de geinteresseerden).

Toen we het campertje 1 dag hadden, kregen we al een telefoontje over werk, we konden sinaasappels gaan plukken in Dubbo (meer inland, 5 uurtjes rijden). Dus wij gingen, na weer afscheid genomen te hebben van de lieve mensen bij het wwoof adres, op weg naar de oranges. Vies huis, heeeel veel mensen, te weinig douches, geen sinaasappels plukken maar de hele dag in de mais staan (vraag ons niet wat het nut is van de toppen uit de vrouwtjesmais trekken de hele dag), krassen op armen en benen, bijna geen pauze, kortom: verschrikkelijk! Na 2 dagen hadden we het al helemaal gehad. Maar, omdat het geld ons helaas niet op de rug groeit, en we er ook nog geen dollarplant hebben gevonden, moesten we toch wel echt werken. Gelukkig hadden nog iemand achter de hand, een man die we een tijdje daarvoor ontmoet hadden, zei dat hij misschien wel werk voor ons had als we een eigen slaapplaats zouden hebben: en die hadden we ondertussen! Dus belden we hem op en zijn we de dag erna weer teruggereden, goede testritjes ;)

Nu werken we alweer zo'n 2 weekjes bij Fabian Farm seedlings. Ons werk bestaat uit trays vullen, zaaien (kruiden, groenten en bloemen), plantjes overplaatsten enz. Een stuk relaxter werk dan tussen de mais in ieder geval. We slapen in ons campertje, maar we maken ook regelmatig gebruik van de gigantische snookertafel in huis met een heineken erbij. En het leuke is dat we gewoon op bezoek kunnen bij onze wwooffamilie om een biertje te gaan drinken.

Wat het weer betreft wordt het hier nu wat minder, terwijl het bij jullie toch wel wat beter zal gaan worden. Het is al echt herfstig (nee, wij vergissen ons niet). We hebben de laatste twee weken bijna elke dag wel regen gehad, en veel ook. De temperatuur is redelijk, rond 20 graden overdag, maar als de zon schijnt wordt het nog wel warm.

Daarom hebben we onze plannen een beetje veranderd. We willen nu eerst het zuiden van Australie gaan doen omdat het nu nog wel te doen is, maar in de winter wordt het ook vrij koud en slecht in het zuiden. Als het goed is, komen we dan in de winter in het noorden, waar het altijd warm is (tropisch klimaat).

En.... we krijgen binnenkort bezoek, (schoon)papa en mama van Horssen komen op 25 maart naar Melbourne gevlogen. We willen dan met z'n vieren met het campertje de Great Ocean Road gaan rijden, die ligt zo'n beetje tussen Melbourne en Adelaide. Een tijdje later komen (schoon)papa en mama Driessen misschien/waarschijnlijk(?) ook nog een keertje op bezoek. Het lijkt wel of ze ons missen... ;)

Maar, nu eerst nog 2 weekjes geld verdienen.

Oja, nog wat uitleg over de foto's van laatst: de eerste paar zijn nog van Nieuw-Zeeland, die slang (een python) kwamen we tegen in een avocadoboom tijdens het plukken, en die kangoeroe hebben we gelukkig niet zelf doodgereden!

See ya mates ;)

Martijn en Laurien

2 reacties | reageer

Back in OZ

Hallo allemaal,

Hoe gaat het daar in het (zo hebben wij vernomen) nog steeds besneeuwde Nederland??

Na lange tijd toch weer een verhaaltje van ons bij de foto´s die we pas op de site hebben gezet. Het was een beetje lastig om alles bij te houden in Nieuw-Zeeland omdat onze laptop kapot was en omdat we geen goed internet hadden.

Maarrrrr alles gaat nog steeds goed met ons. We hebben een supertijd gehad in Nieuw-Zeeland. We zijn onze reis daar begonnen in het noorden: Auckland. Dit is een van de grootste steden van NZ, maar er was niet zo veel te doen, en ‘het geweldige NZ' was hier ver te zoeken volgens ons. Vanaf daar waren we gestart met onze busreis. We reisden met ‘Magic' wat inhield dat we van te voren een route kozen en de busdagen zelf konden plannen. Tijdens de reisdag konden we meestal ook nog dingen doen en bekijken. We sliepen steeds in hostels en 1 keer op een boerderijtje.
Onze eerste busdag gingen we richting Rotorua. Leuk stadje/dorpje, (ze noemen hier bijna alles stad, maar wij zouden het een gat noemen) maar met een sterke zwavellucht door alle warmwaterbronnen die er zijn. We hebben er geraft en zijn naar een soort modderbaden geweest. Onze kleren stinken nog steeds, na 10 keer wassen, echt irritant! (we spraken iemand die wist dat je kleren na 2 jaar nog steeds stinken, fijn dat ze dat even zeggen... )Maar goed, de volgende busdag bracht ons naar Taupo, de buschauffeur zei dat dit een goede plek was om te skydiven en aangezien we dit toch echt wel wilden gaan proberen, hadden we meteen geboekt voor de volgende dag... Al een beetje zenuwachtig in het busje, flink onrustig daar op een bankje. We hadden net besloten om maar de hoogste sprong te doen (1 min. vrije val) onder het motto: als we het doen, doen we het goed! Dus daar zaten we dan, met 16 man in totaal (incl. cameramannen), opgepropt in een minivliegtuigje, op 15000 feet (bijna 4,5km) vastgeketend aan een man die je maar móet vertrouwen... Om een lang verhaal toch nog iets korter te maken: het was echt supervet!!! Martijn zou het zo nog een keer doen, ik denk ik niet (erg pijn aan mijn oren).
De volgende rit ging naar Wellington, de hoofdstad, vanuit daar hebben we de ferry gepakt naar het zuidereiland. Een supermooie boottocht over zee en tussen de bergen met zonsondergang. In het stadje waar we aankwamen, Picton, zijn we nog een paar dagen gebleven en we hebben er een supermooie wandeling gemaakt. Je zag hier al het grote verschil met het noordereiland. Het zuidereiland is pas echt mooi. Rotsen en bergen met besneeuwde toppen, gletsjers, blauwe meren, ruwe zee, wilde zeehonden, pinguins en dolfijnen. Echt vele mooie paradijsjes daar. Van Picton zijn we naar Nelson gegaan, vanuit hier zijn we een dag naar het Abel Tasman national park gegaan waar we een zeiltocht hebben gemaakt, erg mooi!
Daarna volgde Greymouth, waar niks te doen en te zien was, dus hebben we er gevist, ook leuk. Bijna een vis gevangen. Daarna gingen we naar Franz Josef. Hier ligt een bekende gletsjer. We hebben er twee mooie wandelingen gemaakt en gekajakt op een gletsjermeer met erg mooi uitzicht. Hierna gingen we naar Queenstown. Erg toeristisch, maar ook erg leuk! Van hieruit hebben we een dagtocht gedaan naar Milford Sound. Dit, en de weg er naar toe waren echt de mooiste plekjes die we gezien hebben. De volgende busdag bracht ons naar Lake Tekapo, wat de naam al doet vermoeden ligt het aan een meer, superblauw met wederom een geweldig uitzicht. Hierna volgde alweer onze laatste stop in NZ: Christchurch, leuk stadje met veel straatartiesten en markten. Van hieruit zijn we 7 februari weer teruggevlogen naar Sydney.

Als tussenstop verblijven we weer even op ons vertrouwde wwoof-adresje in Gosford (waar we vóór NZ ook een hele tijd gezeten hebben) Het voelt weer goed hier tussen de avocado's. Ze hebben er nu ook passievruchten, peren en vijgen uit eigen tuin, dus dat is weer een vitamineboost na een maandje makkelijk eten...

Onze volgende missies zijn: een auto kopen en werken. Allebei zeer belangrijk op het moment om verder te komen. Dus naast het wwoof werk zijn we daar nu druk mee.

Jullie horen weer snel van ons, wij hopelijk ook weer van jullie!

Martijn en Laurien

P.S. Een hele fijne carnaval allemaal! (Dat zullen wij toch wel een beetje missen...)

6 reacties | reageer

Volgende pagina »